به گزارش خبرنگار پایگاه خبری تحلیلی بانوی کوثر، محسن فلسفی کارشناس ارشد علوم قرآن وحدیث در یادداشتی نوشت: یکی از عمیقترین و ریشهایترین بیماریهای انسان، «عافیتطلبی» است؛ میل سیریناپذیر او به آسایش، رفاه و گریز از سختی. انسان، ذاتا خواهان راحتی است و طبیعتش با رنج، چندان سازگاری ندارد. اما دقیقاً در همین نقطه است که راز_رشد و تعالی او نهفته است.
امیرالمومنین(ع) در خطبه قاصعه از حکمت شگفتانگیزی پرده برداشته و میفرمایند:
(مطالعه مستند این بخش از خطبه)
خداوند، خانهی خود، کعبه را نه در سرزمینی سرسبز و خوشمنظر، که در زمختترین و ناهموارترین سرزمینها قرار داد؛
«در زمینی بیگیاه، در درّهای تنگ، میان کوههایی سخت و خشن، با کمترین منابع آب، و دور از آبادیها؛ جایی که حتی حیوانات نیز آسایش ندارند.»
درحالیکه خداوند میتوانست کعبه را در دل گلزارها و جویبارها، در میانهی شهرهایی آباد، یا در نزدیکی قصرها و باغها بنا نهد؛ اما چنین نکرد. چرا؟ حکمتش در چیست؟
حضرت در ادامه به یک قاعده_تربیتی مهم اشاره کرده و میفرمایند:
«اساسا هرچه آزمون سختتر باشد، پاداش آن نیز والاتر و بزرگتر خواهد بود.»
اگر کعبه در موقعیت خوبی قرار داشت، اگر زیارت خانهی خدا آسان و بیرنج میبود، دیگر معلوم نمیشد چه کسانی برای_خدا میآیند و چه کسانی برای آسایش و گردش.
امتحان در کار نبود، و صدق نیتها پنهان میماند.
اما رنج سفر، پردهها را کنار میزند و چهرهها را روشن میسازد؛
تنها آنها که عاشقانه دل در گرو خدا دارند، رنج این راه را به جان میخرند.
لذا خداوند کعبه را در چنین شرایط بدی قرار داد تا انسانها را مورد امتحان و آزمایش قرار دهد و ببینید چه کسانی حاضرند این همه رنج و سختی را به جان بخرند و فقط_برای_خدا به آنجا بیایند.
پس مهمترین_ملاک، وجود سختی و رنجهایی است تا بوسیله آن، انسانها از یکدیگر شناخته شوند.
البته امروزه، «حجّ» با امکانات فراوان، دیگر آن رنج و سختیِ پیشین را ندارد. حج امروز، عمده رنج_مالی و دوری چند روزه را به دنبال دارد و از سختیهای گذشته خبری نیست.
اما در روزگار ما، «اربعین» با جلوهای متفاوت، تا حدودی همان نقش و خاصیت تربیتی را میتواند ایفا کند.
راهپیمایی اربعین، با وجود شور و عشق بیمانندش، عرصهای از آزمون و ابتلای مؤمنانه است.
ساعات طولانی پیادهروی زیر آفتاب داغ، کمبود امکانات، ازدحام بیامان، تأخیر، بیخوابی، خستگی و رنجهایی که در متن سفر تنیده شدهاند، همگی بخشی از آن غربال الهیاند که حقیقت نیتها را آشکار میسازد.
گرچه امروزه موکبهای فراوان، امکاناتی فراهم کردهاند که سفر را راحتتر کنند، که در جای خودش بسیار هم لازم است، اما به لحاظ تربیتی، مومنین نباید اربعین را به تجربهای صرفاً تفریحی بدل کنند، وگرنه آن جوهرهٔ تربیتیاش را از دست خواهد داد.
با توجه به رونق گرفتن موکبهای اربعین، برخی به نحوی سفر میکنند که کمترین رنج و سختی را بچشند، اما با لحاظ آن ملاک محوری، شاید حداقل برای خودمان بتوانیم این نسخه را بپیچیم که خیلی به سمت «#راحتطلبی»های اینچنینی نرویم بلکه نشان دهیم که ما فقط برای زیارت سیدالشهدا(ع) قدم در این مسیر گذاشتهایم و حاضریم همه سختیها و رنجهایش را به جان بخریم.
اساسا رشد و تعالی آدمی، در گرو پذیرش سختیها و حرکت در دلِ رنجهاست؛ چرا که «#لذت» و شیرینیِ اینگونه سفرهای معنوی، نه در آسایش، که در همان رنجِ جانسوزی است که دل را به شور میآورد و روح را به تماشا میبرد.
و چه جلوههایی که آدمی، از این منظر، در مسیر اربعین نمیبیند!
هنیئًا لهم…..
نگارنده مطلب : محسن فلسفی کارشناس ارشد علوم قرآن وحدیث
انتهای پیام/
- کد خبر 28000
- 2 بازدید
- پرینت
